Tenin'i Il'Aina Herinandrasana

Miaboa fisaina fa ny olona miiba fisaina dia tsy vitan'ny manimba ny tenany fa mandò ny fiarahamonina misy azy.

Vaovao ny taona. Ny taona nivalona dia zana-tohatra voadingana. Koa na toy inona na toy inona endriky ny lasa dia mampianatra, mitondra lesona, manefy hatrany ireny. Amin’izao andron’ny firimorimoana izao dia hita fa mitady ho faninin’ny sangodim-piainana ny olona hany ka tsy mahita izay hodiavin’ny tongony. Na ny sainy aza dia tafalatsaka anaty honahonan’ny fiibana. Ny olona miiba fisaina anefa dia tsy vitan’ny manimba ny tenany fa mandò ny fiarahamonina misy azy.

Rehefa ny fisainana miiba no mameno ny fiainan’ny olona, izany hoe tototry ny fanahiana, feno fisalasalana, rakotry ny tahotra, temerin’ny tsy fahatokisan-tena izy, dia mihitsoka ny fiainany, izay rehetra manodidina azy dia lasa olana avokoa. Vokatr’izany, sarotra ho azy ny hivoatra sy hampivoatra ny fiainany. Tsy ny tenany ihany anefa no voafatotr’izany fomba fisainana izany fa mipaka any amin’ny fiarahamonina mifampikasoka aminy izany. Lasa mpanatsatso ireny olona ireny, mpitsikera tsy mitondra fanatsarana fa fandravana na sakana tsy hanombohan-javatra. Dia miaraka mihitsoka aminy ao ny rehetra raha tsy manana saina mandanjalanja.

Fa rehefa ny fisainana miabo kosa no tafina, izany hoe ny fananana lamina maty paika, ny herim-po, ny fahavononana, ny fikirizana, ny fitozoana ombam-panantenana izay ravahan’ny fahatokisan-tena, dia mihodina mora ny fiainana, toa mikisaka mora any amin’ny fahombiazana izay atao. Raha miampy ny finoana an’Andriamanitra izany, moa misy zava-mahagaga izay tsy ho vitany tokoa va? Teny fohy fa mafonja no lakilen’ny fahombiazana:
VITAKO IO. VITANAO IO. VITANTSIKA IO. ANATY FISAINANA MIABO!